Some thoughts on health and healthcare

Abstract An acute hospital can be clinically successful and financially healthy only when quality management, clinical practice, operational efficiency, patient outcomes, and reimbursement are governed as one integrated system. The Donabedian model provides the conceptual logic: structures shape care processes, and processes determine outcomes. Value-based healthcare (VBHC) adds the strategic objective: maximize patient-relevant outcomes relative to the cost of achieving them. Evidence-based medicine and evidence-based practice provide the epistemic standard for clinical decisions, while Diagnosis Related Groups (DRG) impose a financial discipline by linking hospital revenue to case mix, coding, resource use, and length of stay. Patient-reported outcome measures (PROMs) and patient-reported experience measures (PREMs) ensure that “success” is not reduced to mortality, complications, throughput, or margin alone. The Electronic Health Record (EHR), supported by Clinical Decision Support ...

1. Introduction Major Diagnostic Categories (MDCs) and Diagnosis-Related Groups (DRGs) underpin prospective (case-based) payment by assigning inpatient stays to clinically coherent groups and paying a predetermined amount based largely on a relative weight (resource intensity) multiplied by a standardized/base rate, with further policy adjustments (e.g., wage index, teaching, disproportionate share, outliers). Under Medicare’s Inpatient Prospective Payment System (IPPS), for example, the US  Office of Inspector General (OIG) in the USA describes the operational payment logic as “DRG weight × standardized amount,” with additional adjustments layered onto the base payment. Prospective payment improves cost discipline, but it also creates predictable gaming surfaces: when revenue depends on coded diagnoses/procedures and discharge status, some actors can increase payment by manipulating codes, fragmenting bills, or selecting “profitable” patients (cherry picking/lemon dropping). The ...

Inleiding Klinische richtlijnen zijn een van de belangrijkste vehikels waarmee evidence-based medicine (EBM) wordt vertaald naar de dagelijkse praktijk. Tegelijkertijd laten evaluaties van richtlijnen zien dat de kwaliteit van het onderliggende redeneren en de logica waarmee van bewijs naar aanbeveling wordt gegaan, sterk kan variëren.  Hier wil ik onder andere enkele mogelijke logische fouten in klinische richtlijnen bekijken, de onderliggende oorzaken daarvan en aandachtspunten om zulke fouten systematisch te voorkomen. Met dank aan de lessen filosofie aan de Universiteit Antwerpen (UA). 1. Enkele mogelijke logische fouten in klinische richtlijnen 1.1 Fouten in de omgang met empirisch bewijs a. Afwezigheid van bewijs verwarren met bewijs van afwezigheid Een terugkerende fout is de redenering dat, omdat er geen (of weinig) gerandomiseerde trials bestaan, een interventie dus niet effectief is, of omgekeerd: dat het uitblijven van bewijs voor schade gelijkstaat aan veiligheid. Metho...